خود در دنيا ، و ايمن نيست به قدوم « 16 » آخرت از عذاب و راحت ؛ زيرا كه دنيا دار فناء و زوال است و آخرت ، دار قرار ، ليكن اهل دنيا اهل غفلتند و مؤمنين ، اهل فقه و فكرت و عبرتند ؛ نه آنچه بشنوند از غافلين ايشان را از ذكر حقّ تعالى كر نمايد ، نه آنچه ببينند از زينت دنيا ، ايشان را از ذكر مشاهدهء آيات الهى اعمى سازد ؛ پس به سبب اين علم و هوشيارى ، فايز شوند به ثواب آخرت . و به درستى كه اهل تقوى ، « قليل المئونة » « 17 » و « كثير المعاونة » « 18 » اند به دوستان ؛ اگر نسيان نمايند ، متذكّر مىسازند آنها را . گوينده‌اند به حكم الهى ، قائمند بر امر او ، و قطع مىنمايند محبّت‌هاى خود را به محبّت پروردگار خود و وحشتناكند از دنيا از براى طاعت مليك « 19 » خود ، و نظركننده‌اند به سوى حقّ تعالى و محبّت او به قلوب خود ، و دانسته‌اند آنكه او - جلّ و علا - منظور است و بس ، و به سبب عظم شأن او ، دنيا در نزد ايشان چون منزلى است كه كوچ نمايند از آن ، و يا چون خوابى است كه در آن مالى يابند و بيدار شوند از آن و نباشد با ايشان چيزى . و رعايت نمايند آنچه را حقّ تعالى از دين و حكمت به ايشان عطا فرموده ، و سؤال نكنند از اجر عمل خود كه در نزد حقّ تعالى است مگر آنچه را از حقوق الهى بر ايشان است » . و نيز حضرت رسول ص خدا فرموده كه : « مرا با دنيا چه كار است ؛ مثل من و دنيا مثل راكبى است كه نزول كند در زير درختى در روز تابستان گرم ، و استراحت نمايد و كوچ كند » . و نيز از آن حضرت مروىّ است كه : « روزى بيرون آمد ، و حال‌آنكه محزون بود . پس آمد ملكى از جانب حقّ تعالى و با او بود

--> ( 16 ) - درآمدن ( 17 ) - كسى كه با اندك خوراك و پوشاك و مسكن زندگانى كند . ( 18 ) - بسيار مددكار ( 19 ) - مالك ، پادشاه ، خداوند